Thursday, November 27, 2014

Mazur Neuringer Duo – The Krakow Letters (2014)

Mazur Neuringer Duo

Rafał Mazur - acoustic bass guitar
Keir Neuringer - alto saxophone

The Kraków Letters


By Adam Baruch

This is the fourth release that documents the music of the duo comprising of Polish Avant-garde/Jazz acoustic bass guitarist Rafal Mazur and American saxophonist and interdisciplinary Artist Keir Neuringer. The duo has been active since 1999 after meeting in Krakow. The album presents four lengthy improvised pieces, recorded live, all credited to both partners.

There is no doubt that these two musicians communicate on a telepathic level and their virtuosity is simply stunning. However, listening to this music might prove to be way beyond even most adventurous listener because of its incredible intensity and total dedication. The music is completely devoid of melodic element and the staccato lines lasting for quarter of an hour are a challenge.

But on purely artistic level and for diehard Free/Improvised fans this music is simply phenomenal. The sheer "impossibility" to actually play it already makes it fascinating and considering the rapport and dialogue present herein at every moment simply nail it completely. There is an intrinsic intellectual beauty to this music, even if the totally emotional form might exclude intellectualism by definition. Nevertheless this fascinating contrast keeps the listener on his toes for the entire duration of the album.

Since I'm not familiar with their previous adventures, I'll definitely have to investigate those now, after listening to this album. The other enigma is of course the ability of Neuringer to play in an uninterruptable stream lasting for many minutes. Is he using circular breathing?

Perhaps this music is primarily meant to be heard live, and a recording transfers the listening experience with some, if not a significant loss of the overall effect. If this album is a "muffled" experience, the real deal must have been totally scary. Ye brave hearted free spirits unite!

Wednesday, November 26, 2014

Krzysztof Komeda Trzciński – Krzysztof Komeda W Polskim Radiu Vol.02 – Muzyka Baletowa I Filmowa – Czesc Pierwsza (2014)

Krzysztof Komeda Trzciński

Krzysztof Komeda - piano

with various groups

Krzysztof Komeda W Polskim Radiu Vol.02 – Muzyka Baletowa I Filmowa – Część Pierwsza


By Adam Baruch

This is the second installment in a new series of albums launched by the Polish Radio, which presents radio recordings by the Godfather of Polish Jazz, pianist/composer/bandleader Krzysztof Komeda. Komeda is of course the most familiar name associated with Polish Jazz and his legacy is of crucial importance to Polish and European Jazz. Considering the fact that Komeda's studio recordings are relatively scarce, the radio recordings are in fact the main source of his recorded legacy, as they include among others the Jazz Jamboree festival appearances by Komeda and his various ensembles over the years.

Recorded between 1959 and 1963 this volume collects only original music that Komeda composed for ballet and cinema and performed with his groups during the 1961 edition of the Jazz Jamboree festival in Warsaw (one track), the 1962 edition (four tracks) and 1963 edition (one track). The remaining two tracks are radio studio recordings. The music includes the following compositions: "Ballet Etudes", written by Komeda to be performed by a Jazz ensemble accompanying ballet dancers, which had its premiere during the 1962 Jazz Jamboree with dancers from the Warsaw Opera, theme from the film "Innocent Sorcerers" directed by Andrzej Wajda and the monumental music from the debut full length film "Knife In The Water" directed by Roman Polanski. As any Polish Jazz enthusiast knows, this is the cradle of modern Polish Jazz and includes some of its most defining moments, as well as the essence of Komeda, the composer.

The list of the musicians participating in these recordings reads like the who's who of early modern Polish Jazz: vocalist Wanda Warska, saxophonists Zbigniew Namyslowski and Michal Urbaniak, trumpeter Tomasz Stanko, bassists Roman Dylag, Adam Skorupka, Jan Byrczek and Maciej Suzin, drummers Leszek Dudziak, Czeslaw Bartkowski and Tadeusz Federowski and percussionist Jozef Gawrych. Three Swedish musicians also participate: saxophonist Bernt Rosengren, trombonist Eje Thelin and drummer Rune Carlsson.

Overall this is a collection of brilliant music, superbly performed, which is an absolute revelation to anybody who loves Jazz. It is a fundamental piece of every decent Jazz record collection. The recordings are splendidly restored and remastered and nicely packaged in an elegant digipak/slipcase. Dates, places and lineups are faithfully included and even personal liner notes by young Polish Jazz critics are present, but there is no in-depth background material about Komeda and his music, however considering the plentitude of published material and several excellent books on the subject, an intelligent listener can easily bridge the knowledge gap. The only small reservation one might have is the fact that these recordings have been already released many times, more or less legally on the somewhat untamed Polish music market, which means they is already owned by the serious Polish Jazz collectors, probably more than once.

Tuesday, November 25, 2014

Free Cooperation – Polish Radio Jazz Archives Vol.18 (2014)

Free Cooperation

Andrzej Przybielski - trumpet
Aleksander Korecki - saxophone
Wojciech Konikiewicz - keyboards
Janusz Yanina Iwanski - guitar
Wojciech Czajkowski - bass
and others

Polish Radio Jazz Archives Vol.18


By Adam Baruch

This is the eighteenth installment in the new series of releases initiated by the Polish Radio, which presents archive Jazz recordings. Radio recordings are always a fabulous source of remarkable material, and as far as Polish Jazz history is concerned, the Polish Radio, which was a state monopoly for 45 years, recorded over time a plethora of invaluable material, which apart from the albums released by the Polskie Nagrania record company (also a state monopoly), is the only available additional source of Polish Jazz recordings. For many years Polish Radio recorded concerts presented during Poland's most important Jazz venues, including the annual Jazz Jamboree Festival and many other festivals as well.

This album is perhaps one of the most important pieces of the Polish Jazz legacy issued so far as a part of this series. It presents the cult Free Cooperation ensemble, an informal gathering of top young Polish Jazz musicians active in the 1980s, which in retrospect turned out to be the next generation of the local scene, which carried on the tradition into the difficult next decade, after Poland finally received its political independence. The music of Free Cooperation was an eccentric amalgam of cross-genre explorations, moving between Reggae and Jazz-Rock, through the Jazz Big Band tradition and far out into collective improvisation and even some World Music influences. The music was composed by the ensemble's members, like keyboardist Wojciech Konikiewicz, flautist/saxophonist Aleksander Korecki, guitarist Janusz Yanina Iwanski and bassist Wojciech Czajkowski.

Among the ensemble members we find the legendary trumpeter Andrzej Przybielski, whose solos on this album are absolutely breathtaking. Other members include trumpeters Antoni Gralak and Mariusz Stopnicki, saxophonists Mateusz Pospieszalski and Marek Kazana, trombonist Bronislaw Duzy, electric bassist Marcin Pospieszalski, violinist Henryk Gembalski and drummers Michal Zduniak and Sarandis Juvanudis. Piotr Bikont recited poetry, which accompanied some of the compositions.

Listening to the music today, almost three decades after it was recorded, clearly points out how revolutionary and ahead of its time it was, not only as far as the local scene is concerned, but on the entire European Jazz scale. Free Cooperation came to the public attention thanks to their appearance at the 1985 Jazz Jamboree festival, which is documented here on one of the tracks; the other six tracks were recorded at the Polish Radio Studio in Poznan some months earlier. The ensemble was active between 1985 and 1988 and recorded two albums for the Poljazz label, which are still waiting to be reissued, which is a true shame. In April 2014 the remaining members reactivated Free Cooperation playing a gig in a club in Krakow.

The beautifully restored sound quality is excellent and the warm ambience of the analog recording is a true joy. As usual with this series, which is very reasonably priced, I miss the presence of "in depth" liner notes/booklet, which should convey the circumstances at which this music was recorded and its importance to the development of Jazz in Poland. Nevertheless this is an absolutely essential piece of Jazz history which every Jazz fan will surely consider an absolute must.

Side Note: In 1985 I returned to Poland for the first time after leaving the country in 1967, in order to record the now legendary "The Book Of Job" project (follow the link to read the entire story). Andrzej Przybielski was one of the musicians participating in that project and he told me about Free Cooperation, which I than saw in person a few days after the recording was over on the stage of the Sala Kongresowa during the a.m. Jazz Jamboree performance, which of course left me flabbergasted. This album is therefore especially dear to my heart.

Monday, November 24, 2014

Sweet home Chicago!!!

Lauren Deutsch, dyrektorka Jazz Institute of Chicago, przywitała publiczność dziewiątej edycji festiwalu Made in Chicago stwierdzeniem, że w Poznaniu czuje się jak w domu. Nie inaczej jest z muzykami, z których niemal każdy miał już okazję gościć na festiwalu, jak na przykład Greg Ward, którego występ w piątek 21 listopada 2014 roku na Scenie Na Piętrze otwierał (niezbyt to precyzyjne stwierdzenie, bo kilka dni wcześniej grał Lee Konitz z polskim bandem) tegoroczne koncerty. Greg był już w Poznaniu nie raz i dał się zapamiętać ze wspaniałych występów u boku ulubieńca poznańskiej publiczności perkusisty Mike'a Reeda. 

Ale tym razem przyjechał do Polski ze swoim własnym combo, z którym w 2010 roku zadebiutował albumem "South Side Story", a który został płytą roku wg dziennika Chicago Tribune. Z tej płyty usłyszeliśmy cztery kompozycje, zresztą wyśmienite, a ponadto kilka nowych napisanych na kolejny krążek tego zespołu, który ukaże się niebawem bodajże w Delmarku. I zapowiada się, że będzie to równie interesujący album, bo Ward jest nie tylko wybitnym instrumentalistą, ale przede wszystkim pisze świetne kompozycje. Rozwibrowane od emocji, pełne dramatyzmu, a jednocześnie harmonii sprawiły, że od pierwszej minuty publiczność śledziła z wielką uwagą poczynania tego kwartetu, a występ nagrodziła obfitymi brawami.

Zaczęło się zatem znakomicie i nie żałowałem już wcale, że musiałem spędzić prawie pięć godzin w jak zwykle opóźnionym i do nieprzytomności zapchanym pociągu TLK relacji Warszawa-Poznań. Odebrałem walizkę w szatni i śladem Marty i Roberta Ratajczaków (którego znam z czasów, gdy obaj prowadziliśmy audycje w Radiojazz) pobiegłem na kolejny koncert do Pawilonu Nowa Gazownia. Pawilon wyglądający trochę jak latający spodek, który wylądował nad brzegiem Warty, szybko wypełniał się ludźmi. Publiczność przywitał skrzypek James Sanders, któremu towarzyszyli tacy fantastyczni "weterani" chicagowskiej sceny, jak perkusista Avreeyl Ra, kontrabasista Joshua Abrams, saksofonista Ed Wilkerson, wiolonczelista Harrison Bankhead i specjalista od rytmów latynoamerykańskich perkusjonalista Jean-Christophe Leroy. 

Trochę się obawiałem anonsowanej na ten koncert latyno-freejazzowej mieszanki, ale zupełnie niepotrzebnie. Wkrótce Panowie zaczęli dawać takiego czadu, że spodek Pawilonu Nowej Gazowni uniósł się w powietrzu i odleciał w kierunku gorących jak piec Karaibów napędzany freejazzową energią olśniewającej sekcji rytmicznej. Powrót do rzeczywistości zwiastowała owacja na stojąco i seria bisów. Tak pięknie skończył się dzień, a ja czułem coś, czego dawno nie było mi dane odczuć na koncercie, czyli ekstazę i rodzaj katharsis oczyszczające moją znękaną duszyczkę z wszelkich zmartwień i ciężarów.

Smakowite pierwsze danie zaostrzyło mój apetyt na dzień kolejny, chociaż o triu Larry Greya nie wiedziałem przed koncertem nic. Wyszło jednak na to, że właśnie ten koncert stał się bodaj najbardziej intensywnym przeżyciem ze wszystkich. Grey okazał się osadzonym w klasyce doskonałym technicznie kontrabasistą, a nadto autorem bardzo oryginalnych kompozycji łączych w wyjątkowo udaną całość wpływy AACM z jazzowym mainstreamem, klasyką i free jazzem. Zadziwiające było to, że tak ambitna i wprost mówiąc trudna muzyka została podana w sposób tak atrakcyjny i bezpośredni wzbudzając bardzo silne emocje nie tylko u koneserów. Po koncercie dziwiliśmy się niepomiernie z towarzyszącym mi Bogusiem Drzymałą jak to możliwe, że wspierający Graya Avreeyl Ra na perksusji i Ed Wilkerson na saksofonie jednego dnia potrafią zagrać rewelacyjnie muzykę latynoamerykańską i mainstream, a drugiego totalną frytkę. U nas te dwa muzyczne światy funkcjonują rozłącznie, a muzycy nie dość, że nigdy by ze sobą nie zagrali, to nawet nie odzywają się do siebie!

Popędziliśmy znów do Nowej Gazowni na koncert Blacktetu Marquisa Hilla. Zdaniem wielu miała to być kulminacja tych dwóch dni, jako że ów młody trębacz właśnie przed dosłownie kilkoma dniami zwyciężył w prestiżowym konkursie Theloniusa Monka w Nowym Jorku. I rzeczywiście usłyszeliśmy zagrany na olśniewającym technicznie poziomie i z wielką energią występ school bandu, którym Wasz smerf maruda bardzo szybko się znudził. Za kilka lat Marquis Hill będzie prawdopodobnie równie interesującym i rozchwytywanym artystą jak choćby Ambrose Akinmusire, ale na razie gra ze szkolną manierą tak charakterystyczną dla tylu naszych młodych wielbicieli retro jazzu po wydziałach jazzu polskich akademii muzycznych.

Wyszedłem więc po angielsku (pełna ludzi sala wszakże bawiła się świetnie, co bardzo mnie ucieszyło, bo może niektórzy z nich sięgną kiedyś po jakąś ambitniejszą formę jazzu) i udałem się do foyer, gdzie miałem szczęście uciąć sobie pogawędkę ze wspomnianym wcześniej Larry Greyem. Dowiedziałem się, ze w przyszłym roku zadebiutuje w legendarnym wydawnictwie ECM u boku Jacka DeJohnette w jego nowym projekcie zatytułowanym "Made in Chicago" (link). Mimo swojego wieku Larry promieniał ze szczęścia jak na dumnego debiutanta przystało, a ja zadumałem się nad tym jak to jest, że muzyka Marquisa Hilla i jego młodych kompanów brzmi tak staro, a ta dobrze ponad 60-tkę liczącego Greya tak świeżo i... młodo!

Autor: Maciej Nowotny

Sunday, November 23, 2014

jaZZ i Okolice - Zimpel/Yagi/Honda

24 listopada 2014 godz. 20:00 | Klub ProKultura, ul. Jagiellońska 17a, 40-032 Katowice

Wacław Zimpel - klarnety
Michiyo Yagi - śpiew, koto
Tamaya Honda - perkusja
bilety: 25 zł

Przestrzeń - Dźwięk - Myśl
Muzyka - inspiracja tradycyjnymi melodiami japońskimi.
Kompozycje – autorstwa Michiyo Yagi i Wacława Zimpla
Improwizacja – połączenie dwóch muzycznych światów

Michiyo Yagi studiowała grę na tradycyjnej japońskiej harfie - Koto - u mistrzów tego instrumentu. Obecnie współpracuje z najwybitniejszymi improwizatorami z całego świata. Yagi, we wszystkich projektach, kładzie nacisk na oryginalne kompozycje i innowatorskie techniki artykulacyjne, co sprawia, że jest artystką wyjątkową. Na liście muzyków współpracujących z nią są Mark Dresser, Jim O’Rourke, Akira Sakata, Peter Brotzman, Sidsel Endresen, Han Bennink, Eivind Aarset, Alan Silva, Kazutoki Umezu, Raz Mesinai, Yoshihide Otomo, Ned Rothenberg, Knut Buen, Bugge Wesseltoft, Satoko Fujii, Joëlle Leandre, Håkon Kornstad, Tatsuya Yoshida (Ruins), Masahiko Sato, Thomas Strønen, Carl Stone, Billy Bang, Keiji Haino, Mats Gustafsson, and Sachiko M. Występuje także z muzykami sceny rockowej jak Steven Wilson (Porcupine Tree), czy gwiazdami popu jak Ayumi Hamasaki czy Angela Aki. Jest liderką dwóch zespołów : Michiyo Yagi Double Trio oraz Michiyo Yagi Trio. Występuje również solo i w duecie Dojo, który tworzy z perkusistą Tamaya Hondą.

Tamaya Honda jest obecnie jednym z najważniejszych perkusistów Japońskich. Pochodzi z muzycznej rodziny o bardzo silnych jazzowych tradycjach. Profesjonalna kariera Hondy zaczęła się gdy mając 13 lat zasiadł za perkusją w zespole ojca Takehiro Hondy – Native Son. Pracował z czołowymi muzykami japońskiej sceny. Około 2000 roku Tamaya Honda rozszerzył spektrum swoich zainteresowań o muzykę free, co w naturalny sposób doprowadziło go do współpracy z Michiyo Yagi i Akira Sakatą, a później z Peterem Brotzmannem. Honda jest członkiem Michiyo Yagi Double Trio. Tworzy z nią również duet Dojo.

Wacław Zimpel to klasycznie wykształcony klarnecista oraz kompozytor. Największe inspiracje czerpie z sakralnej i rytualnej muzyki różnych kultur. W swoich kompozycjach często odnosi się do dawnych kompozytorów tworząc swoiste, współczesne polemiki lub komentarze muzycznych tradycji. Jest założycielem zespołu Hera. Pomysł stworzenia Hery wpadł mu do głowy, kiedy podróżował po Sycylii i zwiedzał tamtejsze świątynie, niegdyś miejsca kultu greckiej bogini. Stef Gijsels, twórca jednego z najważniejszych portali informacyjnych o muzyce improwizowanej na świecie, wyróżnił pierwszą płytę Hery, uznając ją najciekawszą produkcją w 2010 roku – „Best New Release – 2010”, Zimplowi nadając tytuł „Musician Of The Year 2010”. Jest liderem polsko-niemieckiego Wacław Zimpel Quartet, hindusko-polskiej formacji Saagara, osadzonej w tradycji muzyki karnatyckiej oraz warszawskiego nonetu ToTu Orchestra. Współtworzy Resonance, orkiestrę Kena Vandermarka. Współpracuje również z: Hamidem Drake'iem, Joe McPhee, Mikołajem Trzaską, Michaelem Zerangiem, Klausem Kugelem, Christianem Ramondem, Ghiridarem Udupą, Stevem Swellem, Bobbym Few, Markiem Tokarem czy Perrym Robinsonem. (press release)

Saturday, November 22, 2014

Pole – Radom (2014)


Michał Górczyński - clarinets, flute
Piotr Zabrodzki - guitar, bass, synth, EMS synthi
Jan Emil Młynarski - drums, percussion, monomachine



By Michał Pudło

Piotr Zabrodzki ma w tym roku fantastyczną passę. Pochód sukcesów wydawniczych rozpoczyna się w kwietniu, kiedy to nakładem ForTune Records ukazuje się jazzowy album „Spoon” zespołu Second Exit, na którym możemy usłyszeć Zabrodzkiego w roli niekonwencjonalnego pianisty i basisty. Mniej więcej miesiąc później na półki sklepowe trafia drugi pełnometrażowy album formacji The Kurws. Całości dopełnia czerwcowy debiut składu Pole. I podczas gdy dwa pierwsze z wymienionych zaistniały już w świadomości słuchaczy (sympatyków jazzu oraz sympatyków gitar) jako dokonania szczególnie godne uwagi, „Radom” wciąż stanowi „gorący towar”, który zasługuje na pięć minut w świetle jupiterów.

Pole to wspólny projekt Zabrodzkiego, Jana Emila Młynarskiego i Michała Górczyńskiego. Swoista odskocznia od ich wcześniejszych/ważniejszych projektów, tak przynajmniej się zapowiadało. Po tym jednak, co słyszę na debiucie, ustawiam kompletnie inną optykę. Mógłby zostać oczkiem w głowie trójki muzyków, ponieważ przemycili tu zadziwiająco wiele z poprzednich projektów, takich jak Cukunft, Baaba czy Profesjonalizm – z zachowaniem odpowiednich proporcji. Pojawia się natomiast pytanie: czy ryzykowny miks nie powinien spowodować kompletnego chaosu i pogubienia?

Debiut Pola brzmi niekonwencjonalnie z prostego względu: trudno wskazać jeden określony nurt, będący kamieniem węgielnym tej muzyki. Niby to improwizowany jazz, a jednak na tyle niepokorny i frywolny jednocześnie, że nie wpisuje się ani w typowe free-jazzowe awantury, ani w surową non-idiomatyczną estetykę, ani nawet w miksturę acid-jazzu. Wcale nie chcę sprzedawać w tym momencie gadki „tak bardzo eklektyczne = wybitne”, a jedynie wyrazić tę prostą obserwację, że niesztampowy sposób gry zespołu zwyczajnie może intrygować. Spośród trójki muzyków jedynie inspiracja Michała Górczyńskiego wydaje się czytelna – będzie to nowy żydowski jazz w kluczu dokonań zespołu Cukunft (którego zresztą Górczyński jest członkiem). Solówki klarnecisty przesiąknięte są „chasydzkim” duchem, słychać to dobitnie zwłaszcza w kawałkach „Radom” czy „Bi Ba”. Z kolei rozbrajająco nieokreślone okazują się wyczyny Młynarskiego, który dosłownie szaleje na perkusji, z utworu na utwór proponując zupełnie inny zestaw timbre’ów i wariacji na temat rytmu. 

Wizja muzyki Pola doskonale skupia się w pierwszym tracku – „Kieniewicz” – gdzie sekcja rytmiczna wkracza w wir (nie wiem, w jaki sposób Zabrodzki uzyskuje swoje charakterystyczne, „geometryczne” brzmienie gitary basowej, ale dawno nie słyszałem tak pociągająco kanciastych dołów), podczas gdy klarnet wygłasza laudację na temat nadwiślańskich ziem. Są też „Godzinki”, z Górczyńskim rozwijającym tym razem smętne liźnięcia, Młynarskim zataczającym się w zgiełku własnych perkusjonaliów i Zabrodzkim wznoszącym półprzytomne toasty; wszyscy są jakby zalani. Godzinki mijają, lecz trzeźwość nie powraca. Tak właśnie brzmi „Radom”, którego nazwę różni od słowa „random” tylko jedna litera. Ale jednak różni! I ta różnica czyni z zespołu Pole niemałe objawienie.


Friday, November 21, 2014

Krzysztof Komeda Trzciński – Krzysztof Komeda W Polskim Radiu Vol.01 – Nagrania Pierwsze 1952-1960 (2014)

Krzysztof Komeda Trzciński

Krzysztof Komeda - piano

with various groups

Krzysztof Komeda W Polskim Radiu Vol.01 – Nagrania Pierwsze 1952-1960


By Adam Baruch

This is the first installment in a new series of albums launched by the Polish Radio, which presents radio recordings by the Godfather of Polish Jazz, pianist / composer / bandleader Krzysztof Komeda. Komeda is of course the most familiar name associated with Polish Jazz and his legacy is of crucial importance to Polish and European Jazz. Considering the fact that Komeda's studio recordings are relatively scarce, the radio recordings are in fact the main source of his recorded legacy, as they include among others the Jazz Jamboree festival appearances by Komeda and his various ensembles over the years.

As the title of this volume suggests, it collects sixteen tracks of the early recordings by Komeda, fourteen of which present him as a bandleader of his groups that vary from a trio to a sextet format. Two additional tracks showcase him as a member of the legendary Melomani group. All these tracks are Jazz standards except for only one original composition co-credited to Komeda and Jan Ptaszyn Wroblewski, another Polish Jazz legendary figure. As a result the music on this album is all about Komeda the pianist, rather than his traditional role of a composer first and performer later and shows his development as a piano player.

The musicians that were the band members of these ensembles led by Komeda are the first, pioneering generation of post-WWII Polish Jazz players, most of which disappeared from the scene to be replaced by the second, then very young generation, that was about to revolutionize Polish Jazz completely by the mid 1960s. These pioneers include the Melomani members: saxophonist Jerzy Matuszkiewicz, trumpeter Andrzej Wojciechowski, bassist Witold Kujawski (died 2011) and drummer Witold Sobocinski. Also worth mentioning are bassist Jozef Stolarz (died 2011) and drummer Jan Zylber (died 1997). The only know names on the Polish Jazz scene appearing on this album and still active today are the a.m. Wroblewski and vibraphonist / composer Jerzy Milian.

Overall this album, although important from obvious historic reasons, does not reflect the "true" Komeda genius, which was about to blossom slightly later, when Komeda started to write his own fabulous music and formed his new ensembles with the top new players of the day.

The recordings are splendidly restored and remastered and nicely packaged in an elegant digipak / slipcase. Dates, places and lineups are faithfully included and even personal liner notes by young Polish Jazz critics are present, but there is no in-depth background material about Komeda and his music, however considering the plentitude of published material and several excellent books on the subject, an intelligent listener can easily bridge the knowledge gap. The only small reservation one might have is the fact that these recordings have been already released many times, more or less legally on the somewhat untamed Polish music market, which means they is already owned by the serious Polish Jazz collectors, probably more than once.

Thursday, November 20, 2014

Waclaw Zimpel To Tu Orchestra - Nature Moves (2014)

Wacław Zimpel To Tu Orchestra

Wacław Zimpel - A, Bb & alto clarinets
Paweł Postaremczak - tenor & soprano saxophones
Dominik Strycharski - alto & tenor flutes
Jacek Kita - upright piano
Maciej Cierliński - hurdy-gurdy
Wojtek Traczyk - double bass
Mike Majkowski - double bass
Paweł Szpura - drums
Hubert Zemler - drums, metallophone

Nature Moves


By Dirk Blasejezak

A small orchestra actually appears as a logical next step for Wacław Zimpel. For me he is one of the outstanding artists in Poland as I have already written in my review on "Stone Fog". And although that last one was a pleasure to listen to, it still did not completely convince me - but that's totally different here. I would describe "Nature Moves" as his masterpiece so far! Surely some fans of his projects like Hera or Undivided will not agree as here many traditional elements of (Free) Jazz are missing - or not so obvious. Instead, the whole album is more of a consistent composition whose title seems to fit quite perfectly. Therefore traditional jazz fans should be careful: It takes a lot of openness to approach this piece of work. In many parts it is more a reminiscence to minimalists such as Steve Reich or Terry Riley than to the american jazz tradition. But it seems as if those borders are at the moment extended very much, especially in contemporary Polish jazz. As an example the recently released album by Trzy Tony ("Efekt Księżyca", Requiem Records) might be cited. Personally, I like these transgressions very much.

As a listener you can expect long repetitive passages, just as known from minimalism. Impressive is the incredibly harmonious sound of the To To Orchestra though. Most of the musicians already know each other from previous projects, but nonetheless this harmony is an evidence of the huge dedication to the work. The backbone of the orchestra are the musicians of Hera (Paweł Postaremczak, Maciej Cierliński, Paweł Szpura and of course Wacław Zimpel). Wojtek Traczyk is known from his solo work but also through his bass playing in "The Light" - another project with Wacław Zimpel. Added to this is Jacek Kita, the pianist of one my favorite bands: Levity; and Dominik Strycharski, who just recently convinced with his play on Pulsarus. Hubert Zemler played in a variety of projects in the last years in which some of the here assembled musicians were involved too. Solely Mike Majkowski I only know from one collaboration with Mikołaj Trzaska ... But what's indeed amazing is that on these recordings Wacław Zimpel actually managed to combine those nine musicians into a uniform orchestral body to create a wonderful work of incredible harmony. That's also the reason why it's so difficult to tell something about the individual musicians - everyone seems to blend seamlessly into the collective.

For the impatient jazz fans I recommend track 3 ("Dry Landscape"), and the closing "Where The Prairie Meets The Mountains." Both pieces offer more traditional jazz elements than the other tracks on this album, while still not falling out of the line. For all other listeners I would absolutely recommend to listen to this album quietly in its entirety. The quietness is especially important. If you listen to this record on the side it might appear monotonous. The subtle nuances during the development of the individual pieces will become apparent only with due attention. But if you pay the attention it deserves to this album, you will be rewarded with a truly special listening experience.

There is one last thing I would like to say: I have deliberately avoided a comparison with "Alaman" as the approach is a completely different one here. I still mention it though, to point out that this is yet another outstanding example of a great intercourse with the "Big Band" that has become slightly dusty in recent decades. It’s in particular the differences between these two wonderful recordings that show what is possible with this ensemble! And even though I’m aware that it requires not only outstanding musicians and orchestra leaders, but that it's also a huge logistical challenge, I sincerely hope that more will dare follow this path!

Wednesday, November 19, 2014

Fletcher/Brice/Jozwiak – Nick Of Time (2014)


Mike Fletcher - alto saxophone, flute
Olie Brice - bass
Tymoteusz Jóźwiak - drums

Nick Of Time

SLAM 295

By Adam Baruch

This is the debut album by British Jazz trio consisting of saxophonist/flautist Mike Fletcher, bassist Olie Brice and Polish (residing in UK) drummer Tymoteusz Jóźwiak. The album presents six original pieces, all co-composed by the three trio members. Jozwiak arrived in UK to study with the legendary British Jazz drummer Tony Levin, now sadly departed, and stayed on. He met Fletcher and Brice in 2013 and they struck an immediate rapport as musical partners, which led to this recording.

The music is a typical Free Jazz/Improvised Music setting, which presents three individual musicians trying to find a common ground and cooperate sonically in order to create an expression, which is a sum of their individual inputs. Judging by the result they definitely both enjoyed this meeting and managed to produce some excellent music together. Although obviously improvised, the music includes enough melodic contents to keep listeners from beyond the strict avant-garde scene receptive to this music. Fletcher's playing is remarkably mellow and non aggressive and both Brice and Jozwiak engage with the front soloist constantly and yet manage to remain at least partly in the background, which saves the music from becoming cacophonous. Obviously Fletcher draws most of the listener's attention, but his playing without the support of his two cohorts would have been most probably much less impressive.

Brice builds up a respected position among the Improvised Music community members in the last few years, appearing on several very strong recording dates, like the trio with Polish saxophonist clarinetist Mikolaj Trzaska called "Inem Gortn", which should be most interesting to people listening to this album. He is surely a player worth watching in the years to come, following his impressive start-up achievements. Jozwiak is relatively anonymous as of now, but judging by his performances herein, we'll definitely hear more about him in years to come.

Overall this is an interesting and aesthetically pleasing debut presenting ambitious music, which is definitely worth hearing. The album was released on the small independent label called Slam Records, which was founded and is operated by British baritone saxophonist George Haslam, and which in the last 25 years released some of the most fascinating avant-garde music recorded on the British Isles.


Tuesday, November 18, 2014

Małe Instrumenty - Kartacz (2014)

Małe Instrumenty

Paweł Romańczuk
Marcin Ożóg
Tomasz Orszulak
Jędrek Kuziela
Maciej Bączyk


BR ES 13

By Bartosz Nowicki

Małe Instrumenty, projekt dowodzony przez Pawła Romańczuka, przyzwyczaiły nas do wyszukanej formy swoich wydawnictw, w których oprócz pasjonującej muzyki znalazła się zarówno katarynka, jak i poradnik "Samoróbka" dla domorosłych konstruktorów instrumentów muzycznych. W przypadku "Kartacza" nie otrzymujemy w bonusie dodatkowych fantów, ale nie ma to większego znaczenia, gdyż zawartość dźwiękowa albumu jest na tyle bogata i wielowątkowa, że sama w zupełności wystarczy, aby zaskarbić sobie ciekawość słuchacza. Trzy z pozoru odmienne wątki podejmuje w zaledwie siedmiu kompozycjach Paweł Romańczuk, jednak wszystkie zainspirowane są polską kulturą lat 60-tych i 70-tych. "Kartacz" finalnie okazuje się być hołdem oddanym złotym czasom polskiej muzyki eksperymentalnej oraz - w mniejszym stopniu - rodzimej kinematografii.

Pierwsza część "Kartacza" poświęcona jest pamięci legendarnego Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia. Płytę otwiera wierna interpretacja pierwszego polskiego utworu elektronicznego, którym jest "Etiuda na jedno uderzenie w talerz" Włodzimierza Kotońskiego - współpracownika studia, wybitnego eksperymentatora i kompozytora muzyki współczesnej. "Etiuda" jest również pierwszym polskim utworem na taśmę. Dzięki zabiegom edytorskim Kotoński uruchomił całe uniwersum dźwięków, którego źródłem stało się tylko jedno, jedyne uderzenie pałeczką w talerz. Preparacja tego jednego dźwięku ukazała nieskończone wręcz możliwości edycji ograniczonej tylko wyobraźnią twórcy. Rozciąganie, skracanie, powielanie, sklejanie, szatkowanie, filtrowanie i inne pomysłowe modyfikacje zaowocowały kompozycją, w której słuchacz odnosi wrażenie, jakby każdy z dźwięków został użyty jednorazowo. "Etiuda" to wertykalna impresja, gdzie żaden z dźwięków nie stanowi dominanty. Ten demokratyczny dźwiękowy dialog, muzyczny metajęzyk Małe Instrumenty rekonstruują w skali 1:1, wykorzystując w tym celu fircykowatą maszynerię wymyślnych i wymyślonych instrumentów. W rzeczy samej Romańczuk nie odtwarza metody taśmowej Kotońskiego, a jedynie sam rezultat jego działań.

Również dwa kolejne utwory na płycie to osobliwy hołd dla muzyki taśmowej i elektroakustycznej. Idea muzyki konkretnej zostaje zaprezentowana naiwnymi (w sensie art brut) brzmieniami zabawek i dźwiękoprzedmiotów oraz szlachetnym akcentem instrumentów akustycznych. Postawione na równi w hierarchii muzycznej odgłosy zgodnie z założeniami celebrują dźwięk sam w sobie, jego wybrzmiewanie i oddziaływanie na całość kompozycji oraz na wrażliwość słuchacza.

Centralne miejsce na albumie zajmuje tytułowy "Kartacz", który oddziela głównych patronów tego wydawnictwa. Kartacz to broń jaką posługiwano się w trakcie zbrojnych konfliktów między XVI a XIX wiekiem. To specyficzny pocisk artyleryjski wypełniony kulistymi, ołowianymi nabojami, o szerokim polu rażenia. Specyfika jego działania została zilustrowana przez Romańczuka w sposób niezwykle obrazowy - poprzez delikatny stukot deszczu metalicznych kropelek, które w rzeczywistości powstały wskutek dynamicznych, choć subtelnych postukiwań pałeczkami o struny w wysokich rejestrach. Pomimo militarystycznej konwencji reżyseria i realizacja Małych Instrumentów pozbawiona jest grozy i ciężaru. To raczej surrealistyczna i żartobliwa impresja dodatkowo wzbogacona o dialogi wycięte z polskich filmów z lat 60-tych i 70-tych. Błyskotliwa kompozycja filmowych cytatów układa się w zabawne słuchowisko poświęcone strzelaniu, w którym rozpoznać można głosy całej plejady gwiazd polskiego kina "z wojną w tle", Cybulskiego, Mikulskiego, Pieczki, Kociniaka, czy Czechowicza.

Nad trzecią częścią "Kartacza" unosi się natomiast duch Tomasza Sikorskiego, pierwszego polskiego minimalisty, twórcy niezrozumianego i odrzucanego przez jemu współczesnych, odkrytego dopiero po jego śmierci. On również miał swój epizod w ramach Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia. W interpretacji twórczości Sikorskiego charakterystyczne dla Małych Instrumentów fircykowate instrumentacje i pourywane dźwięki zostają zastąpione rozległymi plamami dronów, które pochodzą z samoróbkowej harfy z metalowymi strunami, zestawu strojonych kielichów i syntezatora Synthi AKS. Kompozycje zostają wyciszone i przybierają kontemplacyjny charakter.

Skonfrontowanie specyficznej ekspresji Małych Instrumentów z awangardowymi ideami lat 60-tych okazało się zabiegiem niezwykle świeżym i oryginalnym. To ekscytujące spotkanie dwóch wykluczonych z głównego nurtu świadomości muzycznej estetyk. Tak jak kiedyś wizjonerskie realizacje awangardzistów były niezrozumiałe i niechętnie przyswajane jako pogwałcenie klasycznych wzorców myślenia o muzyce, tak obecnie estetyki "toy music" nie traktuje się z powagą, często trywializując jej ekspresję. Jednak próba odświeżenia idei muzyki elektroakustycznej czy minimalizmu - jak ma to miejsce na"Kartaczu" - ma obopólne zalety. Z jednej strony nobilituje estetykę "zabawkowej muzyki", z drugiej zaś do awangardowych, akademickich idei wnosi trochę dystansu, nie polegającego jednak na banalizowaniu czy infantylizacji dyskursu, bo paradoksalnie "zabawkowe interpretacje" Małych Instrumentów realizują jego założenia o otwarciu na wszechobecny dźwięk bez względu na jego proweniencje.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...