Friday, July 3, 2015

New Bone – Teatr Witkacego od-Jazz-dowo (2015)

New Bone

Tomasz Kudyk - trumpet, flugelhorn
Bartłomiej Prucnal - alto saxophone
Dominik Wania - piano
Maciej Adamczak - double bass
Dawid Fortuna - drums

Teatr Witkacego od-Jazz-dowo


PRIVATE EDITION 060

By Adam Baruch

This is the fifth album by Polish Jazz quintet New Bone, led by trumpeter Tomasz Kudyk and including saxophonist Bartlomiej Prucnal, pianist Dominik Wania, bassist Maciej Adamczak and drummer Dawid Fortuna. It presents seven compositions by Jerzy Chruscinski, the resident composer of the Witkacy Theater in Zakopane, which were scored for seven different spectacles produced and performed by the Witkacy Theater over time and are now dressed up as Jazz pieces arranged by the members of New Bone.

Although Wania, who joined the quintet just before they recorded their previous album, upgraded the overall level of their playing considerably, the quintet struggles from day one with their tendency to copy American Jazz from the 1960 and stay safely within the mainstream idiom, which was a waste of their potential. This album comes as a surprise in some respect, since New Bone make for the first time a serious effort to step up their antiquated approach and move into modern Jazz, still within the mainstream guidelines but at least using wider and less constrained tools to make the music more interesting, thanks more often than not to Wania's superb playing.

The arrangements work very well transforming the compositions, which were initially not meant as Jazz compositions, into the Jazz milieu, and are all good examples of the incredible importance and strength of a good arrangements. The performances are also quite excellent, vigorous and well rounded, as appropriate for musicians of such statue. Wania plays a myriad of small accents, chords and little ditties, which add a whole new dimension to this music and which would have sounded much less excitement without them. Prucnal gets at last an opportunity to show his chops and plays some exciting solos, although does not follow Wania in the "thinking beyond the box" approach. The rhythm section does a good job supporting the soloists and keeping the rhythmic dynamics working, but again avoids any attempt to try innovative rhythmic techniques.

Overall this is definitely the best album recorded by New Bone, which finally shows hope that they might make it after all into an exciting and interesting musical unit, which they deserve to become. Let's hope for the best.

Thursday, July 2, 2015

Kusiołek / Czekanowa / Postaremczak / Nowara - Qui Pro Quo (2015)

Kusiołek / Czekanowa / Postaremczak / Nowara

Robert Kusiołek - accordion, bandoneon
Elena Czekanowa - piano, sound effects
Paweł Postaremczak - tenor & soprano saxophones
Grzegorz Nowara - bass & contrabass tubas


Qui Pro Quo

MPC003

By Michał Pudło

Zastosowanie akordeonu (tudzież harmonium, bandoneonu, bajanu i innych „klawiszo-miechów”) w muzyce „złożonej” kojarzyło mi się dotychczas głównie ze współczesną muzyką klasyczną, kompozycjami Sofii Gubaiduliny i Franza Constanta. Jeżeli interesują was choć trochę „atonalne dreszczowce”, to polecam gorąco wymienioną parę. Partytury Gubaiduliny wyróżniają się spośród innych post-serialistycznych rzeczy zapałem, natchnieniem i rozmachem (co bodajże jest efektem gorliwej wiary kompozytorki). Proszę mi oddać przysługę i posłuchać jej kameralnego „In croce” czy „De profundis” na bajan solo. Constant z kolei eksperymentował z akordeonem, wystawiając ten instrument na czoło orkiestry symfonicznej w swoim kapitalnym „Concerto [na wymieniony skład]”. W nurcie improwizacji nie spotykamy wielu akordeonistów, dlatego cieszy obecność Roberta Kusiołka i jego wybory artystyczne.

Na „Qui Pro Quo” słyszymy (poza wspomnianym akordeonem) również fortepian, tubę i saksofon. Na ostatnim z wymienionych instrumentów Paweł Postaremczak gra z niespotykaną finezją, w stylu znanym z jego albumu „Affinity” z 2012 roku (trio z Ksawerym Wójcińskim i Klausem Kugelem). Ale istota rzeczy tkwi raczej w połączeniu barw i brzmień, niż w umiejętnościach pojedynczych muzyków. Bliżej kwartetowi do obrazowej muzyki awangardowej niż do jazzu czy improwizacji.

Przechodząc jednak do sedna, czyli do „Qui Pro Quo”: materiał brzmi zaskakująco i piszę to z czystym sumieniem. W pierwszej kolejności uderza melodyjność. Wspaniała melodyjność zbudowana na piekielnie nietypowych taktykach wykonawczych. Żaden członek/członkini kwartetu nie gra w sposób, który zaakceptowaliby konserwatywni słuchacze, a jednocześnie muzyka zamiast traumatyzować i wzburzać, emanuje harmonią. Wędruje z nami leśną knieją, trzymając czule za rękę. Okazjonalnie zdarzają się momenty ekspresyjne, jak np. w „Act III”, ale już w „Act IV” kwartet rozwija na bazie figlarnego saksofonu i kroczącego akordeonu kolejną przygodę fabularną. Elena Czekanowa gra pasjonujące melodie, uruchamiając zarówno klawiaturę, jak i strunowe bebechy fortepianu, a Grzegorz Nowara, cóż, doskonale dynamizuje muzykę niskimi rejestrami tuby. Całość obywa się bez basu i perkusji. Wniosek jest prosty: to wielowymiarowa muzyka dla odważnych słuchaczy.

Wednesday, July 1, 2015

Maciej Fortuna Acoustic Quartet – Jazz From Poland Vol. 1 (2015)

Maciej Fortuna Acoustic Quartet

Maciej Fortuna - trumpet, piano
Krzysztof Dys - piano, fender rhodes
Jakub Mielcarek - double bass
Przemysław Jarosz - drums

Jazz From Poland Vol. 1



FM 012

By Adam Baruch

This is a beautiful album by leading Polish Jazz trumpeter Maciej Fortuna, recorded with his acoustic quartet, which also includes pianist Krzysztof Dys, bassist Jakub Mielcarek and drummer Przemyslaw Jarosz. Since the album is intended as a tribute to the great Polish Jazz composers, it presents seven compositions by prominent Polish Jazz figures, such as Krzysztof Komeda (two compositions), Zbigniew Seifert (three compositions), Janusz Muniak (one composition) and Maciej Sikala (also one composition); these four representing three generations of post-WWII modern Polish Jazz musicians/composers.

In the liner notes of this album Fortuna mentions the dilemma, which many Polish Jazz musicians struggle with, whether to play Jazz according to the well defined formula originally defined by the American Jazz precursors or play original music with different influences and tendencies, like those characteristic of Polish Jazz for example. This album is his answer, clearly pointing towards the originality and individual search rather than repeated replication of past formulae. Although Fortuna and his cohorts treat the compositions with a great amount of freedom and individuality, the spirit of this wonderful music, its intrinsic Polish melancholy and lyricism, are well preserved and brought from the past to contemporary musical environment.

As usual on all albums by Fortuna, his trumpet performances are the focal point of the music. His virtuosic and almost superhuman abilities keep surprising his listeners with each new release and one wonders how far can he still travel from here. The three musicians playing with Fortuna on this album are also incredible by any standard. The young Dys emerges in the last couple of years as one of the leading contenders for the narrow pedestal of top Polish Jazz pianists and the rhythm section does a phenomenal job to keep up with these two "crazy" Geniuses, keeping the music swinging and pulsating, even in its most free form manifestations.

Almost on every album by Fortuna that I reviewed over the years I couldn't stop myself from drawing some parallels between Fortuna and Tomasz Stanko. On this album these parallels are stronger and more obvious that ever before, especially in view of the fact that Stanko played in Komeda's ensembles and is subconsciously always associated with his music. Hearing Fortuna playing Komeda immediately brings Stanko to mind, and with deep satisfaction I can say that Fortuna bears the torch without any inferiority complexes.

This is a second edition of this album, which was initially released as a limited private edition and is now released on the open market, which of course means that it should be immediately grabbed by every Polish Jazz fan, as albums of this quality do not pop in the open very often.

Tuesday, June 30, 2015

Jachna/Buhl – Synthomathic (2015)

Jachna/Buhl

Wojciech Jachna - trumpet, flugelhorn, electronics
Jacek Buhl - drums, percussion
guest: DJ Yaki (3,5)

Synthomathic

REQUIEM 87



By Adam Baruch

This is the fourth album by Polish Jazz duo comprising of trumpeter/composer Wojciech Jachna and drummer/composer Jacek Buhl. It includes eleven original compositions, all apparently co-composed by the duo members. DJ Yaki guests on a couple of tracks.

Musically the album continues the path set by its predecessors, which finds the duo creating ambient collages of sounds created by their instruments and those created electronically. In many respects this album is the most advanced search for the duo's identity, being less Jazzy oriented than any of their earlier albums and almost completely immersed in ambient/electronic music. It is accordingly less melodic and more rhythmic, as is most contemporary electronic music.

Of course Jachna is a superb trumpet player, as he proves time after time on his Jazz releases, storming mercilessly the Polish Jazz top trumpet league. However his playing on this album is distinctly different and includes extensive use of electronic sound effects and other devices, which distort the trumpet sound considerably. They are of course no less interesting, but might prove difficult to swallow by hardcore Jazz enthusiast. Buhl's drumming is also quite distant from a steady Jazz rhythm and involves a lot of imagination in order to follow the patterns.

Overall this is, as usual, a beautiful soundscape, which needs to be approached with open mind and complete lack of preconceptions in order to be fully appreciated. Full of imaginary worlds, eerie sound bits and distant trumpet cries, this music is a soundtrack of the private movie screening in the listener's head. Surely not for everybody, but those who are able to appreciate and enjoy this duo's Art are truly blessed. Well done indeed!

Monday, June 29, 2015

Noc Muzyki Improwizowanej


"Noc Muzyki Improwizowanej" to w założeniu cykl kameralnych spotkań koncertowych, który z jednej strony nawiązuje do nocnych tajemnych spotkań poznańskich artystów z początku lat '50 XX wieku, z drugiej strony odwołuje się do awangardowych dokonań polskiej muzyki improwizowanej ostatnich lat. 

Niegdyś poznańska muzyka improwizowana skrywała się w katakumbach, a usłyszeć ją można było głównie w mieszkaniach samych muzyków. Wtedy to m. in. Krzysztof "Komeda" Trzciński, Stanisław Pludra, Jan "Ptaszyn" Wróblewski, Wojciech Lechowski, Jerzy Grzewiński, Jerzy Milian, Janusz Hojan dzielili się swoim zaangażowaniem energią. Pierwszy koncert Nocy Muzyki Improwizowanej odbędzie się w przytulnym wnętrzu ulokowanym w labiryncie korytarzy klubu Dragon przy ul. Zamkowej 3. w Poznaniu.

7 lipca 2015 wybrzmi pierwszy koncert, a właściwie dwa koncerty cyklu. Poznańską „Noc Muzyki Improwizowanej” zainauguruje duet Macieja Fortuny (trąbka) i Krzysztofa Dysa (fortepian), który wykona utwory z albumu „Maciejewski Variations” wydanego nakładem wytwórni DUX w listopadzie 2014 roku. Koncert rozpocznie się o godz. 23.00. Po poznańskich jazzmanach zagrają Amerykanie - Mack Goldsbury (saksofony, flet) oraz Erik Unsworth (kontrabas), którzy zaprezentują utwory z płyty „Art of The Duo” wydanej przez oficynę All Music w 2001 roku. 

Pomysłodawcami i organizatorami cyklu są Stowarzyszenie Jazz Poznań oraz Fundacja Mały Dom Kultury. Koncerty odbędą się w Małym Domu Kultury (wejście przez klub Dragon), Poznań, ul. Zamkowa 3. Otwarcie MDK g. 22:30, początek koncertów, godz. 23:00, bilety 35zł.

Program I Nocy Muzyki Improwizowanej:
godz. 23:00 Maciej Fortuna – trąbka / Krzysztof Dys – fortepian
godz. 00:00 Mack Goldsbury (USA) – saksofony, flet / Erik Unsworth (USA) – kontrabas


Maciej Fortuna – trąbka
Krzysztof Dys – fortepian 

Choć obaj wywodzą się z dwóch różnych światów muzycznych, znani są głównie ze swoich dokonań na polu muzyki jazzowej i improwizowanej. Projekt Fortuna/ Dys zdobył uznanie krytyków sceny jazzowej w ubiegłym roku 2013, kiedy to duet wydał album „Tropy”. Szeroko recenzowany album okazał się jednym z wydawnictw roku wg Polish-Jazz.blogspot, a także zdobył ogromną ilość pozytywnych recenzji m.in. na portalu www.allaboutjazz.com.

W 2014 roku nadkładem wydawnictwa DUX ukazała się płyta Fortuna/Dys „Maciejewski Variations”, która stanowi zestaw autorskich wariacji wybranych utworów Romana Maciejewskiego. Muzyka, którą tworzą Maciej Fortuna i Krzysztof Dys jest komunikatywna. Odpowiednim środkiem do podjęcia dialogu ze współczesnym, młodym słuchaczem stało się całkowite przyzwolenie na różnorodność, łączenie stylistyk, na zniesienie granicy między nimi; przełożyło się to na pełną śmiałość i naturalność w tworzeniu form. To właśnie szczerość i aktualność przekazu ma decydujący wpływ na odbiór całości. To muzyka, która otwiera się na słuchacza. Kultura XXI wieku ma według niektórych strukturę kłącza - jest wielowymiarowa, wielowątkowa i posługuje się wszelkimi dostępnymi kontekstami nie wartościując przy tym żadnego z nich.


Mack Goldsbury – saksofony, flet
Erik Unsworth – kontrabas

Mack Goldsbury urodził się w El Paso w Texasie w 1946 roku. Przez wiele lat mieszkał w NowymJorku, gdzie współpracował z tuzami światowego jazzu. Już jako siedemnastolatek był profesjonalnym i rozpoznawalnym muzykiem dzięki potężnemu brzmieniu swego saksofonu i niesamowitej energii w improwizacjach. Brał udział w nagraniu ponad 50 płyt CD oraz występował na festiwalach jazzowych na całym świecie. Jego nagrania można usłyszeć zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak również w Europie czy w Japonii. Lista muzyków z którymi koncertował i nagrywał jest bardzo długa, są to m.in. John Scofield, Billy Hart, Jimmy Dorsey, Red Garland, Jaky Byard, Paul Motian, Tim Berne, Ray Anderson, Jimmy Garrisson, Ed Shuller.

Mack nigdy nie wytyczał wyraźnej granicy pomiędzy muzyką jazzową a popem. Brał udział w sesjach m.in. z Temptations, Stevie Wonderem, Cher czy Frankiem Sinatrą jr. Prowadził też RIAS Radio Big Band. Obecnie, oprócz działalności koncertowej, Mack Goldsbury jest wykładowcą wyższych uczelni muzycznych oraz warsztatów jazzowych. W Polsce Mack jest popularny dzięki zespołowi Mack Goldsbury & The Polish Connection, który przez kilka lat z powodzeniem koncertował w całej Polsce (warto wspomnieć tu chociażby występ w legendarnej radiowej Trójce, transmitowany na cały kraj).

Erik Unsworth – wybitny amerykański kontrabasista, urodził się i wychował w Nowym Jorku i dzięki temu zdobywał pierwsze doświadczenia jako muzyk instrumentalista w tamtejszym wspaniały środowisku, wśród znanych nazwisk sceny jazzowej i nie tylko. Dzięki temu wielokierunkowe wykształcenie, jakie zdobywał później, znakomicie uzupełniło praktykę wykonawczą – często podróżował z najróżniejszymi zespołami, big bandami i projektami, swobodnie poruszając się pomiędzy jazzem, muzyką kameralną i symfoniczną. 

W 2003 roku przeprowadził się do El Paso, gdzie otrzymał stopień profesora na tamtejszej akademii – prowadzi tam klasy gitary basowej oraz kontrabasu na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej. Ma za sobą liczne publikacje oraz wieloletnią praktykę edukacyjną, którą równoważy nadal rozwijając się jako muzyk – po przeprowadzce do El Paso bardzo szybko stał się częścią tamtejszego środowiska muzycznego, utrzymując jednocześnie swe nowojorskie kontakty oraz wciąż sprawdzając się w różnorodnych stylistykach – od klasyki po Latino. 

Erik Unsworth nagrał też liczne płyty jako muzyk sesyjny. Jednak najbardziej rozpoznawalnym i zarazem popularnym dziełem, w jakim uczestniczył był projekt edukacyjny, stworzony przez Jamey’a Aebersolda i Davida Bakera „How to Lear tunes”. Dał on początek serii słynnych wykładów Aebersolda, na których do dziś kształci się młodych muzyków jazzowych na całym świecie.

Saturday, June 27, 2015

Marek Malinowski Quartet – Alone (2015)

Marek Malinowski Quartet

Marek Malinowski - guitar
Michał Michota - trumpet
Paweł Urowski - double bass
Albert Karch - drums

Alone

REQUIEM 89



By Adam Baruch

This is the debut album by Polish Jazz guitarist/composer Marek Malinowski, recorded with his quartet which also includes trumpeter Michał Michota, bassist Paweł Urowski and drummer Albert Karch. The album presents nine original compositions, seven of which were composed by Malinowski and one each by Michota and Urowski.

The unusual guitar/trumpet front line of the quartet is immediately apparent while listening to this album, as are the melodic and very lyrical, sometimes almost ambient compositions, which dominate it. The music is pretty standard Jazz mainstream, except for the very last two minutes of the last tune, which are like a wakeup call after a long period of floating between dream and reality; which in my case leads to a question why isn't more of this album's music of the same character as the very last verses.

Malinowski is a very skillful player, with a nice open, almost acoustic guitar sound, which suits the delicate melodic lines well. There is very little typical guitar flashiness and highly technical showoff, which makes his playing somewhat modest and subdued. However there is a lot of delicate beauty in his playing, which is revealed after patient listening. Michota displays a much flashier attitude, trying to impress with his staccato phrases, which still need some polishing. He is definitely a promising youngster but the trumpet scene in Polish Jazz is incredibly crowded in the last decade.

The rhythm section comprises of two already established players, who are usually associated with a much freer musical environments. Both musicians play excellently of course and their input is what makes this music work as a whole. Urowski emerges as one of the leading bass players in the last decade and his work is always a delight.

Overall this is a respectable debut effort, which shows a lot of future potential for the leader. The compositions are a bit restricted and after a while bring on a déjà vu impression, with a lethargic Scandinavian atmosphere calling the shots. It is definitely worth checking out.

Thursday, June 25, 2015

Ola Trzaska – All Around (2014)

Ola Trzaska

Ola Trzaska - vocals, flute
Łukasz Korybalski - trumpet
Michał Tomaszczyk - trombone
Marcin Piekos - keyboards
Andrzej Święs - bass
Sebastian Kuchczyński - drums

All Around

SJ 009

By Adam Baruch

This is the debut album by Polish vocalist/flautist/ songwriter Ola Trzaska, recorded by a sextet which also includes trumpeter Łukasz Korybalski, trombonist Michał Tomaszczyk, keyboardist Marcin Piekos, bassist Andrzej Święs and drummer Sebastian Kuchczyński. The album presents eight songs, all original by Trzaska (music and lyrics), six of which feature English and two Polish lyrics.

The music is a nice mixture of Pop/Soul/Funk & Groove, based on Trzaska's melodic themes jazzed up by the arrangements and instrumental work, especially that of the brass section. Not a Jazz album per se, but close enough for comfort to turn the ear of a Jazz fan as well as those who have almost nothing to do with it.

Usually I completely condemn Polish singers singing in English, but in this case the result is acceptable, thanks to Trzaska's phrasing and a skillful mix which keeps the vocals usually in unisono with instrumental backing, which mute the language "imperfections".

Trzaska has a limited vocal range and wisely utilizes her voice safely within her comfort zone, which of course becomes somewhat inadequate in the long range, making all the songs to sound a bit alike. But her singing is expressive and full of emotion, which overall saves the day. Combined with the truly inspired instrumental work by the players, the album is a fun to listen to. Swies deserves a special mention since his bass notes drive the entire album with an incredible funky groove. Tomaszczyk also plays a few beautiful trombone solos on the album, which are little gems.

This is definitely an impressive debut, presenting Trzaska as a gifted songwriter, vocalist and arranger, who will surely take part in the development of the Polish music scene in the years to come.

Tuesday, June 23, 2015

Pegapofo - Świeżość (2015)

Pegapofo

Sławomir Pezda - tenor saxophone
Mateusz Gawęda - piano
Piotr Południak - double bass
Dawid Fortuna - drums

Świeżość

ForTune 053 037


By Mateusz Magierowski

Jazzowa scena Krakowa jeszcze jakiś czas temu była rzeczywistością dość mocno spolaryzowaną. Z jednej strony bowiem mieliśmy proponujące - by posłużyć się dość pojemną kategorią - repertuar okołomainstreamowy kluby znajdujące się w okolicach rynku, z drugiej zaś - zdecydowanie bardziej otwartą na estetykę free i awangardę przestrzeń Kazimierza na czele z Alchemią i odbywającą się w jej progach Krakowską Jesienią Jazzową. Brak było postaci, które w tych obu środowiskach potrafiły się odnaleźć, pełniąc pomiędzy nimi funkcję swoistych łączników. Dziś takim mianem określić można niewątpliwie grupę młodych absolwentów i studentów kierunków jazzowych na krakowskiej Akademii Muzycznej, którzy od kilku lat prezentując efekty własnych zmagań z różnymi jazzowymi i pozajazzowymi inspiracjami, zgarniają liczne laury podczas ogólnopolskich konkursów. 

Jednym z pierwszych tryumfów muzyków, tworzących tę grupę, była pierwsza nagroda w Międzynarodowym Konkursie Młodych Zespołów Jazzowych Jazz Juniors (odbywającym się nomen omen w Krakowie), zdobyta w 2011 r. przez zespół pod enigmatyczną nazwą Pegapofo. Uściślijmy - pozornie enigmatyczną, bo nazwa kwartetu to zbitka pierwszych liter nazwisk wchodzących w jego skład muzyków: Sławomira Pezdy (saksofon tenorowy), Mateusza Gawędy (fortepian) Piotra Południaka (kontrabas) i Dawida Fortuny (perkusja). Ponad trzy lata po wygranej w bodaj najbardziej prestiżowym polskim konkursie dla młodych zespołów jazzowych światło dzienne ujrzała wydana nakładem oficyny ForTune debiutancka płyta zespołu pod wiele obiecującym tytułem "Świeżość". 

Owa "świeżość" nie jest w wypadku Pegapofo tylko czczym, pozostającym jedynie w sferze deklaracji manifestem, ale esencją ich muzycznej propozycji, której zasadą wydaje się być twórcze czerpanie z różnych stylistyk poparte umiejętnością przetwarzania ich w pełen suspensu muzyczny spektakl. Jego dramaturgię budują sygnowane saksofonowymi nokautami świetnie czującego się w klimatach spod znaku Matsa Gustafssona Pezdy momenty "kontrolowanego chaosu" ("Świeżość"), rasowo bluesowe peregrynacje pod przewodem Gawędy, rozbudowane prologi o intensywnej amplitudzie emocji ("Powrót do Gruzji"), niemała doza nieoczywistego liryzmu ("My Funny Ballantine's"), czy koniec końców wieńcząca całość, porywająca "Jazz Drama", w której znaleźć można niemal wszystkie wymienione dotychczas elementy i wiele, wiele więcej. Choć wszyscy członkowie kwartetu imponują zarówno jako świetnie wyszkoleni instrumentaliści, jak i obdarzeni niemałą wyobraźnią improwizatorzy, szczególne brawa za tę płytę należą się Mateuszowi Gawędzie. Młodemu pianiście, spod którego pióra wyszyły niemal wszystkie zarejestrowane na tym krążku utwory, niewątpliwie należy się miano jednego z najbardziej utalentowanych kompozytorów jazzowych młodego pokolenia w Polsce. Posiada on bowiem umiejętność, której mogłoby mu pozazdrościć wielu jego kolegów po fachu (również tych starszych i bardziej doświadczonych): twórczo czerpiąc z szerokiego zasobu swoich muzycznych inspiracji, pisze utwory posiadające potencjał zaintrygowania i zaangażowania słuchacza.

Z różnych względów (to temat na zgoła osobny tekst) nie jestem wielkim zwolennikiem porównań młodych zespołów do formacji bądź co bądź legendarnych, a za taką niewątpliwie uznać należy Miłość (nomen omen również mającą na swoim koncie laury Jazz Juniors). W twórczości Pezdy, Gawędy, Południaka i Fortuny podobnie jak w muzyce formacji Tymańskiego, Możdżera, Oltera, Trzaski i Sikały na pierwszy plan wysuwa się bowiem obok swobodnego żonglowania inspiracjami i stylistykami, sporej dozy mocnych dźwięków i pasjonującej dramaturgii zespołowej interakcji również dystans do rzeczywistości i siebie samych, objawiający się zresztą nie tylko w żartobliwych tytułach utworów. Co jeszcze istotniejsze - członkowie krakowskiego kwartetu niewątpliwie "mają papiery" na to, by artystycznie zajść jeszcze dalej niż ich starsi koledzy. Czego im wszem i wobec życzę, zachęcając gorąco do odsłuchu "Świeżości".

Monday, June 22, 2015

Slow – Songs For Everyone (2015)

Slow

Tomasz Kaczmarczyk - guitar
Krzysztof Wermiński - keyboards
Kamil Pełka - bass
Marcin Rak - drums

Songs For Everyone

V 008


By Adam Baruch

This is the second album by Polish Smooth Jazz ensemble Slow, led by guitarist/composer Tomasz Kaczmarczyk and keyboardist/composer Krzysztof Wermiński. They are supported by bassist Kamil Pełka, drummer Marcin Rak and several additional musicians, which include two female vocalists, a string quartet and others. Paweł Konikiewicz is in charge of the musical production. The album presents ten original compositions, four of which are songs with lyrics, all co-composed by the two leaders.

The music, as appropriate for the Smooth Jazz milieu, is based on catchy melodic tunes, perfectly executed by the crew, quite jazzy and yet not complicated enough to bring on a headache, in short music that, as the title suggests, can and should be enjoyed by everyone. The only "problem" with this album is that it is probably too "good" for the average Smooth Jazz listener.

There is plenty of great musicianship on this album; the nice but not cheesy compositions, the elegant instrumental parts, the vocals and the jazzy arrangements; in short it is obvious that these people are good musicians who know exactly what they are doing. It is definitely a great example of how the easy side of the Jazz spectrum can offer quality entertainment and how unjustly Smooth Jazz is often belittled by critics with narrow horizons and closed minds.

This music is meant to entertain people who like music but approach it on a less intellectual plane. There is absolutely nothing wrong with such attitude. I must admit that I had a great fun listening to this album, which is also superbly recorded and can be used as a great test device for your stereo system.

Saturday, June 20, 2015

Mikołaj Trzaska Ircha Clarinet Quartet – Black Bones (2014)

Mikołaj Trzaska Ircha Clarinet Quartet

Mikołaj Trzaska - Bb metal & bass clarinets
Michał Górczyński - Bb & bass clarinets
Paweł Szamburski - Bb & bass clarinets
Wacław Zimpel - Bb, alto & bass clarinets


Black Bones

KILOGRAM 031

By Adam Baruch

This is the fourth album by the iconic Polish clarinet quartet Ircha, led by Mikołaj Trzaska and also including Michał Górczyński, Paweł Szamburski and Wacław Zimpel. These four players are all ensemble leaders on they own right and are among the undisputed leaders of the avant-garde Polish Jazz/Improvised Music scene in the last decade. But above all they are superbly talented musicians and creative personalities, who turn Ircha into a supergroup of legendary proportions. This album is in fact a twin album, not a 2 CD album, but two separately packaged albums recorded just three months apart, one in a studio and the other one live, presenting almost completely different musical material.

The studio album presents thirteen pieces (collected into ten tracks), some traditional Sephardic and Hasidic Jewish songs, others composed by Trzaska and yet others composed by the quartet. The live album presents also thirteen pieces (collected into eight tracks), with just a few of them being the same ones as those on the studio album, also being traditional Jewish songs, others composed by Trzaska or by the quartet. The live album was recorded at the Falenica (a Warsaw suburb) train station, during a concert I had the immense pleasure to attend and meet Mikołaj and the quartet in person for the first time. My warm applause is therefore captured for posterity on that album.

Although including only clarinets, Ircha is capable of producing an almost symphonic wall of sound, which can be immensely impressive. The various clarinets cover a wide range of the audible spectrum and compliment each other beautifully. The overall sound produced by Ircha is therefore a completely unique and incomparable sonic experience, which combined with the deeply spiritual music, has an overwhelming impression on the listener, reaching deeply into the soul and completely transfixing the mind.

Of course the music of Ircha is also a symbol of the rebirth of Jewish music in Poland, where it originally existed for almost a millennium, before being eradicated by the Holocaust. The fact that Polish musicians, regardless of the fact if they have a Jewish background or not, take traditional Jewish music into the next millennium, and into a new dimension, is truly astounding and uplifting. The entire phenomenon, which involves a surprisingly large group of Polish musicians, many of them from the Jazz idiom, is simply miraculous. There is no doubt that Ircha is amongst the cream of the crop of these musicians/ensembles, and perhaps the most important amongst them aesthetically and artistically.

The music of Ircha is a bridge between styles and cultures, freedom and discipline, emotion and intellect. Such a complex arsenal of stimuli is able to reach a diverse public, from many different backgrounds, ages and personal tastes, and this is its true forte. This is why each and every listener of their music receives a different input and generates a different reaction; exactly what great Art is all about.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...